Ο Jason Molina αγαπήθηκε πολύ για τη συναισθηματική αμεσότητα και την
αυτοσχεδιαστική ποιότητα της μουσικής του, όπως και για τον χαρακτηριστικά δικό
του, πρωτότυπο και ακατηγοριοποίητο συνδυασμό του rock, της folk αλλά και της
country που δημιούργησε υπερβαίνοντας τα όριά τους. Αυτός ο χαρισματικός
μουσικός «τραγουδούσε τα blues», επισημαίνει εύστοχα ο Stephen Thompson στο
NPR, «όχι όμως ως μουσικό είδος αλλά ως ψυχική κατάσταση»: έγραφε τραγούδια
απελπισίας για μάχες που δε μπορούν να κερδηθούν ενάντια σε δαίμονες που δεν
είναι ορατοί, αλλά και τραγούδια για την επιβίωση και την προσπάθεια, η φωνή
του εξέφραζε πόνο αλλά και εκπληκτική
αντοχή στον πόνο, τραγουδούσε για τον δικό του αγώνα αλλά και για το πείσμα που
αντιστέκεται στη θλίψη.
Ο Jason Molina δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τις εμπορικές στρατηγικές της μουσικής βιομηχανίας, ούτε προσπάθησε να κεφαλαιοποιήσει το ενδιαφέρον που προκαλούσε η μουσική του. Όχι απλώς δεν είχε καμία έπαρση και κανένα ναρκισσισμό που ενίοτε συνοδεύει ακόμα και εναλλακτικούς, σε εισαγωγικά πάντα, καλλιτέχνες, αλλά αμφισβητούσε ευθέως τον ρόλο του καλλιτέχνη και δε διαχώριζε τον εαυτό του από άλλους εργαζόμενους. «Αναρωτιέμαι», έλεγε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στο Chicago Reader το 2006, «γιατί δεν είμαι ο άνθρωπος που αδειάζει τους κάδους σκουπιδιών και είμαι ο άνθρωπος που κοιτάζει αυτόν που αδειάζει τους κάδους σκουπιδιών;»
H λατρεμένη μουσική, αλλά και η καλλιτεχνική ακεραιότητα, των Τhe Walkabouts και του Jason Molina με τους Songs: Ohia και τους Μagnolia Electric Co. – μαζί, η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα και η επίμονη επιστροφή του Γιώργου Σεφέρη (φωτογραφίες: Steve Gullick / Glitterhouse)
No comments:
Post a Comment